Pre-diyabet?

Bu haftayı hastanede ultrason ve tahlillerle geçirdikten sonra ortaya çıkan sonuç:

Bazal insulin hayli yuksek (23,4) İnsulin toleransı denilen durum oluşmuş. Karaciğerim büyümüş. D vitaminim ciddi derecede yetersiz.

Bir süredir bacaklarım ağrıyordu sebebini de öğrenmiş oldum.Süt ürünlerini çok seven ve çok tüketen ve yeterince de güneş alan birisi olduğumu sanıyordum ama bunlar yeterince D vitaminine sahip olduğumu düşünmem için yeterli değilmiş. Bunu gidermek için 1 ampul D vit kullanmam gerekti. İnsülin için de akşam yemeklerinden sonra diyabetik bir hap kullanmam gerekiyor (reçeteli) (adını vermemin doğru olmayacağını düşünüyorum)

İnsulin toleransı benimki gibi berbat bir beslenme sayesinde meydana geliyor. Berbat derken şöyle: sabahları esmer ekmekle tost, öğlene kadar çikolata veya biskuvi, öğlen mutlaka fast food (sevgili Nis lahmacun da fast food sayılıyormuş), öğleden sonra yine biskuvi ve çikolata, kabuklu kuruyemişler, kuru meyveler, evde çorba veya sebze yemeği. görüldüğü gibi sebze ve meyve yok :D nerede hata yaptığımızı anladıysak çözüme geçebiliriz.

Tabi hemen diyetisyene gittim. şu bazal insulini görünce gözleri yerinden fırlayacaktı " bu kadar kötü mü besleniyorsunuz" dedi. Açıkcası ben henüz diyabet olmadığımı düşünüp seviniyordum onun bu tepkisi beni baya korkuttu. Ölçümlerin sonucunda ortaya çıkan durum

1. 61,9 kg kasım var. Yaklaşık olarak kız kardeşim bu ağırlıkta (25 yaş) Bir çok kadın bu kiloya gelince fil gibi oluyor hatta. Herneyse benim kendi başıma zaten bu kadar kasım var. (Bunun üzerinde kaslı olduğumu ve bir kısmını da kaybettiğimi düşünüyorum)

2. 18,3 kg yağ fazlam var. Bu da yaklaşık olarak oğlum kadar.

Yani kemiklerim+kızkardeşim+oğlum+yeterince meme ve popo yapacak kadar yağı hep birlikte üzerimde taşıyorum ve 44 bedenim :D

Tabi buna bir son vermek lazım. Bugüm çok zorlanarak da olsa yıllardan sonra ilk defa elma yedim. En son hamileliğimde meyve ve sebze yemiştim. Gerçekten beslenmeme çok dikkat etmiştim o zaman. Doğumdan sonra da bütün doğum kilolarımla birlikte birkaç fazla kiloyu da vermiştim. Neden böyle oldu hiç anlamadım :D

(gerçek görsel: fazla kilolarıyla ben. baya şaşırtıcı ha :D boyum uzun. boyum cidden uzun)

Sağlıklı yaşam için 11 adım

Bu 11 adım bizim gibi sıradan çalışan 2 çocuklu bir anneden baya taş bir "Squatgirl" e dönüşen genç bir kadının blogundan.

Gerçekten ilham verici bir blog, herkes için güzel bir motivasyon olabilir.

Şöyle diyor: 

Yağ oranınızı değiştirmek için sağlıklı bir yaşam tarzına kendinizi adamalı ve istikrarlı olmalısınız. Ancak bu 11 ipucundan faydalanırsanız, sadece altı hafta içinde sonuç alabilirsiniz. Bu ipuçları, sağlıklı bireylerin, fazla efor sarf etmeden, daha da fit bir görünüme kavuşabilmesi için düşünüldü.

1. Her gün 30 dakika yürüyün. Rutine girince süreyi bir saate çıkarabilir ve temponuzu artırabilirsiniz.
2. Çok su için. Günde 2 litre içmeye çalışın. Yemekten önce içeceğiniz bir bardak su, açlığınızı derhal azaltacaktır.
3. En fazla iki bardak siyah çay ya da kahve için. Eğer şeker kullanıyorsanız, her geçen gün azaltmaya gayret edin. Hedefimiz şekeri kesmek, tatlandırıcıya geçmek değil!
4. Normal ve diyet gazlı içecekler ile meyve sularından uzak durun. Taze sıkılmış olsa bile.
5. Kahvaltı için bu üç menüden birini seçin: OMLET- 6 yumurta beyazı, 1 yumurta sarısı. İçine mantar, yeşilbiber ya da istediğiniz sebzeleri koyabilirsiniz. Omletinizi maydanoz, salatalık veya domates ile yiyebilirsiniz. LAPA – Bir kaba biraz diyet süt dökün. İçine ezilmiş bir muz ile bir bardak yulaf ezmesi ekleyin. Birkaç dakika pişirin. Doğradığınız bir elmayı lapanız ile karıştırın. MÜSLİ- Yulaf ezmesini bir gece önceden bir kâsenin içinde diyet süte yatırırsanız, daha yumuşak olur. İçine taze meyveler ile ceviz ekleyin. Bütün bu menüler bir bardak siyah çay ya da kahve ile harika gideceği gibi size fazladan enerji verir.
6. Yemeklerde ekmek yemeyin! İçindeki basit karbonhidratlar, size aşırı kalori yüklemesi yapar.
7. Bolca çiğ ya da pişmiş sebze tüketin. Buharda pişmesine gerek yok. Türk usulü soğan ve domates ile de pişirebilirsiniz. Ancak kremalı soslar ve aşırı zeytinyağından uzak durun! Daha fazla sebze tüketmeye başladığınızda, sebzelerde karbonhidrat bulunduğu için, yediğiniz pirinç ve makarna miktarını azaltabilirsiniz.
8. Et seçiminizi ızgara balık, tavuk ya da yağsız kırmızı etten yana kullanın. Köfte gibi işlenmiş etlerden uzak durun.
9. Kızarmış ve hazır gıdaların hepsi yasak!
10. Eğer kahvaltı ve öğle yemeği arasında acıkırsanız (ki yulaf sizi tok tutacağı için acıkmamanız lazım), bir kâse diyet yoğurt yiyin. (tabii o sabah omlet yediyseniz) Rezene, havuç ve salatalık gibi mevsim sebzelerinden de tüketebilirsiniz. Akşamüstü, meyve tabağı yiyebilirsiniz.
11. Mümkünse tatlıdan uzak durun. Eğer tatlıya çok düşkünseniz, sürekli olarak canınızın çekmesindense, her gün en sevdiğiniz tatlıdan bir parça yemeniz çok daha iyi olur. Küçük bir parça yiyin ve televizyonun karşısında yemeyin.

Bekar anne olarak hayatta kalmak (gerçek anlamda)

Merhaba

Bu başlıkta bir yazı bloga başladığım zaman yazmıştım. Bu yazının farkı "gerçekten" hayatta kalabilmek üzerine olması.

Ex'ten kurtulmak beni çok rahatlatmıştı, tarifsiz bir duygu ama bir çoğunuz buna benzer bir ferahlara hissetmişsinizdir. " erim evde yok keyfim beyde yok" düsturunda şahane 3 yıl geçirdim. Gönlümce yedim gezdim dolaştım, çocuğumla eğlendim. Yeme işini biraz abartmış olabilirim :/

Hamile kalmadan önce çok düzenli olmasa da iyi kötü spor yapan biriydim. Bunu üniversite yıllarını profesyonel atlet olarak geçirmiş birinin ağzından duyuyorsunuz. Milli takım kampına çağırılmış biriyim ( neden milli olamadığım daha komik bir yazının konusu olacak) Doğum iznindeyken de düzenli spor yaptım, doğum kilolarımın yanısıra birkaç fazla kiloyu da vererek işe döndüm.

İşimi çok seviyordum. Bazı dezavantajları vardı tabi, uzun mesai saatleri, sürekli bilgisayar başında çalışmak ve şahane pastane/vitamin bar. Her öğlen 16 civarı kızlarla buraya uğrayarak abur cuburumuzu yedik, atomları muzlu ballı sütleri höpürdettik. Ve düzenli olarak kilo almaya başladım.

2,5 yılda  aldığım yaklaşık 20 kilo sonucunda bazı sıkıntılar baş gösterdi tabi. Akşamları şiddetli baş ağrısı, ayak bileklerinde şişlik ve ağrılar. Tekrar yüksek tansiyondan da muzdariptim. Bu hafta sonunda bir iç hastalıkları uzmanına gitmeye karar verdim. Dün test sonuçlarını aldım. Durum berbat.    Karaciğerim büyümüş ve insülinle ilgili sıkıntılarım var sanırım. Bir de D vitamini aşırı düşük çıkmış. Henüz doktorlar görüşmedim ama boktan bir durumun içinde olduğum kesin.

Bu yazıyı yazmadan 200 gr Fındıklı biter çikolata yedim. Buna jübile veya altın vuruş demek istiyorum. (Umarım altın vuruş değildir) gerçekten hayatta istediğim son şey Ex'ten önce ölüp oğlumu ona bırakmak. Canım yavrumu götün tekine devredecek değilim.

Şu anda cidden başım ağrıyor ama kendim zorlayarak da olsa yazacağım. Bu noktaya gelmemin sebebi çiğ meyve ve sebze yememem. Her zaman meyve yerine çikolata ve bisküviyi tercih ettim, böyle devam edersem oğlum da benden etkilenecektir. Oturup gerçek bir yetişkin gibi beslenmenin zamanı geldi sanırım.

Dukan, Karatay vs popüler diyetlere girecek değilim. Ama karbonhidrata bir son vermeliyim orası kesin. Bir arkadaşım ketojenik beslenerek şahane bir insana dönüştü, geçen sene bu konu üzerine baya konuştuk ama bir türlü başlayamadım. Galiba her şeyden önce şu üşenikliği üzerimden atmam gerek. Belki motivasyona ihtiyacım vardır. Ölmemeye çalışmak yeterince iyi bir motivasyon olabilir sanırım :/

yıllık yazim idi

"Trajik zekalılar tarafından yönlendiriliyorduk ve trajedinin kendisi de olağanüstü bir aşk hastalığına tutulmuştu. Kahramanlığımız alçaklıklarla, büyüleyici kalleşliklerle lekeliydi." (Jean Genet).

Daha fazla ne anlatılabilir ki ya da anlatılmak istenen anlamın içini
daha fazla doldurabilir mi? Gerçekten birer köleydik biz, gerçekten
prangalarımız vardı, gerçekten bir zindanda yaşadık, evet üzücü, evet
çok üzüldük, bu kadar gerçeğe katlanamayacağımız kimsenin aklına
gelmedi mi? Her cümlenin ardına bir soru işareti koyarak, tek
kelimelik de olsa bir cevabı bulmaya çalışarak bir ömrü tükettik, ya
da bir ömrün en değerli parçasını, asla geri getirilemeyek bir
parçasını tükettik. Keşke bizim yerimize verilen cevaplar bize de
söylenseydi, keşke hep sersem konumuna düşmeseydik veya
kulaklarımızdaki pamukları çıkarsaydınız aynen soktuğunuz gibi. Öyle
olmadı. Bilinçli bir yalnızlığın oyunlarıyla oyalandık bu yüzden,
kimsesizlikle oynanan sıkıcı ve bıktırıcı bir oyunun tuzağında, kendi
tuzağımızda kapana yakalandık.

Ümitsizliğin bir o kadar da yaşama
zorunluluğunun ikilemi arasında kendimizden geçtik, sarhoş olduk,
sarhoşluk hiçbir şeyi unutturmaya yetmedi, sarhoşluk bellek kaybının
heyecanını esirgedi bizden ve sürekli ayık olan uyurgezerler gibi
rüyayı törpüledik. Bu trajik zekanın başrol oyuncularıyla kapıştık,
hayat paydasında herkesin bir görevi oluyordu ya nasıl olsa, nasıl
olsa işler bir şekilde paylaştırılıyordu ya, işte bize de dev
kalabalığın karşısına çıkmaya cüret eden bir avuç looser parodisini
oynamak düştü.

Tabi ki, yenileceğimizi, ezileceğimizi, hayat
paydasındaki yerimizle eksi sonsuzu boylayacağımızı çoktan biliyorduk,
biliyordum yani, yani bilmek ızdırabı kat kat çoğaltıyordu, bilmek
herşeyi çığırından çıkarıyordu, bilmek kader bağımlısı bizler için tam
bir cahillikti. Yaşam neleri sürüklemiyordu ki peşine, en önce
bizleri, en önce yaşamaya bu kadar istekli ve azimli bizleri önüne
kattığı gibi, dizginleri ellerine aldığı gibi, koşum takımlarını sıkı
sıkıya tutup asla bırakmadığı gibi sürüklüyordu. Suyun üzerinde bata
çıka, çokça boğula, çokça nefes denilen ve pahalı olan ve gücümüzün
yetmediği şeyi alamamaca sürükleniyorduk. Biraz aşk gribine
tutulduğumuzdan mıdır nedir, soğuk aldığımızdan mıdır nedir,
hemencecik şifayı kaptığımızdan mıdır nedir, derinden ve hırıltılı
öksürüyorduk. Revir kayıtlarına düşürülemeyecek kadar komik bulunan
hastalığımız bizden başka herkesi güldürebilirdi ama bizi asla, hatta
ve hatta hep ağlatıyordu. Ağlamak bir temayül olabilirdi belki,
ağlamak bir zayıflık gösterisinin en aşağılık pankartı olabilirdi
belki, ağlamak gözünün birini ölüme dikmiş bir yüzün meydanlarda
okunmak için hazırladığı bir  manifesto olabilirdi. Aniden bir intihar
teşebbüsü gibi, aniden kanın usul usul sızması gibi, kanın sızarken
tüm kızıllığını tutkuya devretmesi gibi, güneşin gürültüyle batışı
gibi, ufukta denize dalışı gibi, siyah bir gülün beyaz bir güle
vekaletini bırakması gibi, ölümün tam saha pres yapması, apansızca
bastırması. Ölümün geceyarıları yapılan münasebetsiz  suaresi. Hayatın
gündüz gözüyle yapılan terkediş musikisi. İç karartıcı bir melankoli,
melankolinin mavisinin denizin mavisiyle birleşimi, ortaya çıkan
mavinin sarsıcı tonu, dolma kalemin mavi mürekkeple varoluşa tanıklık
etmesi..


Steril ve dezenfekte bir ömürle bu kalabalığa tahammül olanağı çok
sınırlı. Bu okulun martılarını da yok etmişlerdi ve sonra fareler
türedi, fareler martılardan daha ordubozan oldukları için martılar
yeniden getirildi. Biz martılarız, çığlık çığlığa, İstanbul'un
dağınıklığına Tuzla'nın düz ve rüzgarlı arazisine kamikazeye benzer
pikeler yapan korkusuz martılar. Öyle ki hiçbir şeyden korkumuz yok,
öylesine havada dolanıp duruyoruz, aslında canımız biraz sıkıldığından
yapıyoruz bunu. İstediğimiz yere konabiliyoruz hem, bütün çatılar
evimiz, bütün heykellerin tepelerine pisleyebiliriz, o beyaz
şapkaların rengini bir anda değiştirebiliriz. Hem iki tane dev futbol
sahası bizim, hem üzerinde sahipleri yazan ve asla kullanılmayan
korular bizim, hem yavuz direği bizim, ortabahçe bizim, alay bizim,
dekanlık bizim, komutanlık bizim, gözetleme kuleleri bizim, bütün
binalar, siyah çember içine numarası yazılmış bütün binalar bizim,
tabi çatıları, aslında düz duvarda tutunabilecek ayaklarımız da
olmalıydı fakat bu ayrı bir mesele. Evet steril ve dezenfekte bir
ömürle bu kalabalığa tahammül olanağı sınırlı.

İstanbul'dan, biraz spesifik oldu sanırım, dünyadan bağlarını koparmış
bir yerde, bizbize içiçe dedikodudedikoduya yaşıyoruz, öyle
diyebiliriz, fazla mı iyimser oldu bilemiyorum? Bildiğim tek şey var
ki, tamam cahil değilim çok şey biliyorum, 4 sene boyunca aynı
kıyafetleri giyen, aynı yatakta yatan, aynı inşaat gürültülerini
çeken, aynı binaların karamsarlığından kendinden geçen, aynı
insanlarla konuşan, evet onlar insandı, aynı yemekleri yiyen, sabah,
öyle ve akşam öğünlerinde yani günde üç defa, aynı derslere giren,
dersin içeriği değişse de DNA'sı değişmiyor burada, aynı taburlara
geçen, aynı şahıslarla tartışan, aynı kitapları okuyan, aynı müzikleri
dinleyen, aynı Tuzla manzarasını izleyen, aynı havuzda yüzen, aynı
filmi izleyen, aynı tiyatroyu seyreden, aynı konferansı dinleyen, aynı
şekilde denetlenen, aynı kişilerden nefret eden, aynı kişileri
öldürmek isteyen, aynı saatte yatan/kalkan herneyse, aynı tuvaleti
kullanan, aynı uygunsuz şakaları yapan, aynı anlama düzeyinde olan,
aynı gerizekalılığa sahip, aynı şekilde faşizan duygular barındıran,
aynı otobüsle izne çıkan, aynı cezaları alan, aynı savunmaları
imzalayan, aynı gülümsemeye sahip, aynı mutsuzluklarla perişan olan,
aynı kızlara erkeklere aşık olan-bu biraz abartılı oldu-, aynı
şeylerden şikayet eden, aynı hastalıktan aynı ilaçları alan, aynı
toprakta yaşama uğraşı veren ve aynı kirli havayı soluyan, aynı aynı
aynı aynı bir yığın aynı...


Bu kadar aynı içinde, bu kadar standart içinde, bu kadar uniform yani,
yani biz, yani ben, biraz garip davranışlar, biraz metabolizma
bozuklukları, biraz nevrotik sorunlar, belki biraz değil de çokça,
belki hayatın dışında ve ölümün çok yakınında, farklılığın başucunda,
değişimin kucağında, yine de derinden gelen bir umutla belki,
deneyerek, çalışarak, uğraşarak, aşarak birşeyleri, ödünle, dik durmak
için, iradesizliğin yollarında, evet biliyorum ne desem boş, üçte
ikisi ziyan, üçte ikisi kullanılmış bir ömürle, ey insanlar karşınıza
çıkacağım, yakama bir erguvan takacağım, beni görünce hemen
tanıyacaksınız....

Special thanx: Benim ben olmamı ve burada olmamı sağlayan,
bebekliğimden bu yana beni yetişkin birey olarak gören, herşeyin en
iyisini bana sunan annem ve babam; canımdan cok sevdiğim adı sudan
gelen kardeşim; beni sevip bana
güvenen tüm aile bireyleri, şehirler şehri İstanbul,özleten
Ankara,pasaportum,superegom.

 Scribbly thanx: Yakama takmam için erguvanını ödünç veren(ben
leylakları severdim), geviş getiren blackrabbit, gerçekten sevdiğim
tek 800(elmacı), hayatımın 1yılını anlamsız bir dejavu içinde
geçirmeme sebep c.özel ve m.işçi(dilerim hayat size daha adil
davranır),kunduz(ben sana adil davranamadım, üzgünüm),
lilith, yeni rocki, extreminal, enred( r.i.p.), c-dick, sourtimes,
deviantart, myspace,marvelcomics, enkibilal, kenanyarar,
minikmantar&dawuk+daw$an(remains of mpal), dip boyası gelmiş patates
kızlar(saçlarımın muhteşem kızılını ve uzun boyumu siz ortaya
çıkardınız), virginia woolf, l'ecume des jours, boris vian, kanat
güner, yeni hayat; bütün ötekiler, çiçeklerin tanrısı, çiçek
toplayanlar, çiçekleri ezenler, postalın altında kalan gelincik,
eternal sunshine of the spotless mind, cahil periler, melekler erkek
olur, trainspotting, geistlos, aim_str8_2life, bıkmadan usanmadan
yıllardır dinlediğim müzik, fiziken olmasa da ruhen katıldığım nice
konser/festival, yaşamak, yaşamayı sevmek kadar özgürlüğü ve adaleti
de sevmek, kadın ve erkeklerin karşılıklı hınçlarını terk edebileceği
ya da aklın ve iyi niyetin fazlasıyla aşamalandırılmış eril bir
toplumun yetkeciliğini dağıtabileceği yolundaki –artık pek de
koruyamadığım- umudum, gölgelerin de ışık kadar önemli oluşu, sesin
arkasında huzursuz bir tabanca gibi duran yüz..

C'est historie dun femme,qui tombe du 50eme etage ,achaque etage
pendant la chute ,elle dit : Tout va bien, tout va bien.. Mais
L'essentiel consiste, a la descente, est non pas la chute..

Doğumgünleri ve büyümek

Sanırım her insanın büyüdüğünü anladığı bir an vardır. İyi kötü hatırlıyoruzdur yani. Benim büyüdüğümü anladığım an 4.yaş günümdür.

Genel kanı acıların veya bazı olumsuz deneyimlerin insanı olgunlaştırdığı yönünde; sevilen birinin ölümü, yaşanan bir facia, fena muamele vs. Benimkinin bunlarla hiç ilgisi yok.

Babamın işi nedeniyle Balkanlar'da komunist bir ülkede yaşıyorduk. Komünizm çok garip değil mi insanın aklına ilk başta Nazım Hikmet şiirleri geliyor, SSCB'nin sanatta sporda ne kadar ileri olduğu falan. Benim aklıma gelense dondurmacının günde bir saat açık olduğu, marketinde çikolata olmayan bu yüzden de Türkiye'ye geldiğimizde marketten ne alınır bilemediğim bir yer. Babamın ben sayıları öğreneyim diye verdiği bozuk paraların toplamı bizim evdeki yardımcı ablanın kocasının maaşına eşit ne garip. Ah bir de karşı apartmandaki diş doktoru var, uyuşturmadan çekim ve dolgu yapan...

İşte bu ahval ve şerait içinde sıcak bir yaz akşamı, üzerinde en sevdiğim pembe elbisem ve çekirdek ailemle evde doğumgünümü kutlarken içimden "işte buraya kadar" dedim, "artık büyümeliyim". ilk icraatim boyumun yetmediği için annem veya babamdan yardım alarak yaktığım tuvaletin ışığını kendi başıma yakabilmek oldu. Elime terliği kaptığım gibi sıçradım ve elektrik düğmesine geçirdim, ta taa işte ampul yanıyor :)

O düğme kısa zaman içinde bozuldu, babam bana çok kızdı bu yoklukta niye böyle yapıyordum ben?

4 yaşın öncesine dair hatıralarım da var. Bu kadar canlı değiller ama var. Mesela 1. doğumgünümde çok ateşli olmam ve başımın ağrıması annemin beni anlamadığı için daha da kızıp ağlamam ve annemin alnıma ıslak tülbent koyduğu kaba teyzemin fotograflarını batırıp batırıp yırtmam... 2.doğumgünümdeki pastada ik defa şekerden bir gül görmüştüm onu yemek için çabalamam (tadi berbattı)

B. haftaya 3.doğumgününü kutlayacak. Acaba onun hatıraları neler? Benimle mutlu mu, hayatımızla? Yani şu anda başka hayatları tanımıyor bilmiyor tabi ama her çekirdek ailenin bizimki gibi 2 kişilik olmadığını anlayınca ne olacak? Onun aklından geçenleri bilmeyi öyle isterdim ki...

Nice senelere oğlum, umarım hayatınla mutlu olmayı öğrenirsin.

çok cahilsin, keşke ölsen...

Bir haftadır buna gülüyorum. gizli gizli ben de içimden bunu yapmak istiyorum.

sevgililer günü yaklaşırken...

Evet bu sene de sevgililer günü geliyor, bir kısmımızın şahane manitaları var, birazımız bu sene de avucunu yalayacak ve bir kısım (ben dahil) çoktan aseksüel oldu bile. Sevgili okurlarım, gmail hesabımın arka sayfalarından bir maille dimağlarınızı şenlendirmek istiyorum; bir zamanlar online bir dergi için hazırladığım sevgililer günü konseptli çalışma. ilginçtir aradan geçen 9 yıla rağmen listeye yeni bir şey ekleyemedim. (bahse konu müzik zevkimse fevkalade muhafazakarımdır, "yobaz metal" lol)

Listem aşağıda, çoğunun youtube linki de var. bon apetite ;)



1. my funny valentine (frank sinatra) valentine's day adi altinda sonsuz tuketim cilginligi, vicik vicik kalpler, pelus hayvanciklar ööeargh!! hayir bu sarkinin bunlarla alakasi yok. %100 pure love.. ilk notasindan sonuna kadar nitelikli. bilemiyorum kalbinizi bu kadar derinden etkileyen ask sozleri duydunuz mu ama benimkini en cok etkileyen sozler suphesiz bu parcanin sozleridir.
 
2.tangerine (led zeppelin) "does she still remember times like these?to think of us again?" demedik mi acaba hic? demistik evet.. aslında ben bu şarkıyı eternal sunshine of the spotless mind'daki "tangerine" göndermesinden meraklanıp dinlemiştim. yoksa aslında pek led zeppelin tarzı biri değilim :)
 
3.senin icin (kesmeseker) cenk taner'in kirik dokuk sesi.. aslinda cok basit bir sarki, arada karisitrilan bir cay(belki kahve?) camin tinisi, bir turlu olmamislik (olamamislik?) olmadigi halde olmayi denemek falan filan. buruk bi ask sarkisi. 14subatta dinleyip kirletmeyin.
 
Bugün her şey yolunda olabilir
Tüm aşıklar cennettedir
Ola ki gideriz bir gün biz de cennete
Eğer düşünürsen eğer düşünürsen, eğer
 
4. en cok seni (kesmeseker) ana dilde, sevgi bamabaska bir tat. kafam bati, yuregim dogu.. (tamam baska kesmeseker yok!)
 
5.You're the one that I want (grease soundtrack) uzun yillar favori filmimdi ve saniyorum daha uzun yillar da oyle olacak.
 
6.alive (pearl jam) sevgi ve donrasina dair.. veya aile baglarina dair... (aslinda sirf canim oyle istiyor diye buraya rearviewmirror'i ekliycektim ama mazeret bulamadim) (hayir last kiss'i eklemiycem zaten yeterince kullanilmadi mi?) güncel not: artık her dinleyişimde belirsiz bir gelecekte aklıma oğlumla benim aramızda geçecek bir konuçmaymış gibi geliyor.
 
7.love you to death (type o negative)  muzikal olarak rezalet diyebilirim, etkileyici kilansa o bildik afrodizyak ses. (hile mi yaptim?) ah peter steele allah gani gani rahmet eylesin sana, ergenlikte az genç kız seni hayal edip ovalamadı kendini...
 
8.the crown of leaving (lacrimas profundere) aslinda tekrar dusundum de bu parcanin da sevgiyle pek alaksi yok, ama soyler misiniz siz de dinlerken kulaginiza bir melegin tatli sozler fisildadigini hayal etmiyor musunuz?
 
9. my woman, my lover, my firend (anal cunt) haha geri dondum ben korkmayin, canyelekleri tam basinizin ustunde.. %100 pure anal cunt ziyafeti. kiz arkadasinizin favori ask sarkisi olmak icin sizi bekliyor..
 
10.less than human urinal (cenotaph) : "Love is worthless vomit, rotten and putrified, tastes like a bloody excrement which existance is less than human urinal."  

Evet evet aksi zamanlar da olmustu, olabilir, olmaktadir.. Ama genelde bundan ibaret. Ha bu arada itiraf edeyim Batu Çetin oğlumun isim babasıdır ;)

 
11. pre-mestural princess blues (S.O.D) sadece bir ask sarkisi degil ayni zamanda ideal bir evlilik sarkisi..
 
12.flower's bloom (portishead) beth gibbons ahhh.. duyabileceginiz en tatli en masum ask sarkisi.. sabah uyandiginizda yaninizda gulumseyen birinin olmasi ve uzanip usulca,yumasik,sicak bir opucuk kondurmasi omzunuza. bu ask degildir de nedir?
 
13.cause i just can love some dead persons (zubrowska) nekrofiliye ve aile sevgisine dair en tatli hatiralar ve essiz bir mathcore ziyafeti.. (youtube'da niye yok allah allah..)
 
14. i surrender (rainbow) saatlerce bi ekrana bakarak telefonun calmasini dilediginiz oldu mu hic? ya da bir mesajin gelmesini beklerken (umarken) uyuyakaldiginiz veya cinnet gecirip evde ne kadar tatli/cikolata varse yediginiz ask sancili gunler?? hı hı evet iste o gunler icin bu da.. güncel not: ayrıca Joe Lynn Turner bence şahane bir vokaldir ve sadece tek bir gruba ait olmamalıdır, en yakın örneği için bkz.Cem Köksal ile çalışması 

15. kalbim bomboş (cem köksal) : Murat İlkan'ın billur gibi sesiyle eşsiz bir müzik ziyafeti. Herkesin sevgilisi olacak değil ya!

throwback time

Sevgili Kendim;

Bu yıllık yazısı İstanbul'un en sevdiğim yerinde, Bebek'te Boğaz'ın kenarındaki o masum bankta yazılacaktı; ama bugün 18 mart Çanakkale Zaferi ve deniz şehitlerini anma günü ve bir haftasonu, ayrıca bugünlerde nevruz bayramı var; kendi kültürümüzün sembolü olan bir bayramı başkalarına kaptırdığımız için, onlar da bazı kötü niyetli eylemlerini planladıkları için, ve birileri bizi korumak için okula kapattığından dolayı, vapura binip karşıya gidemedik bugün, ve daha vaktimiz yok.

 

Hala bir sığıntı gibi hissettiğim Tuzla'dan, penceremin kayıkhane, kreyn, ada,martı manzarasına bakarak yazacağım sana. Şu sıralar kendimi bile bile bir yalnızlığın içine ittiğimden ve ondan kurtulamadığımdan dolayı, sayfaya benden başka kimsenin girmesini istemedim(yalan), o yüzden kimse alınmasın, tüm sayfayı ben dolduracağım : Asık suratlı bir film karesinden fırlamış ve saniyenin onda biri hızla hayata girip öylece donup kalmıştım. Dışardan görünen o ki bu 5 yıl boyunca kameranın ağır çekim modunda senaryoda bana verilen rolü oynadım.

 

Tabi yönetmenlerin kızgınlıklarını çok iyi anlıyorum, verilende çok eksik kalmış sahneler bulduğumdan, bu sahneleri telafi için normallerinde de anormal bir doğaçlama tekniği uygulamıştım. Benim filmim gişelerde pek rağbet gören cinsten olmayacaktı muhakkak, ama sanatsal açıdan incelendiğinde Altın Portakal'ı almam içten bile değildi. Kimse bunun farkında değildi, popüler kültürün gelip geçici zevkleri karşısında ben bir hiçtim, benim gibi tiyatro kökenli bir oyuncunun az yatırımla çok para hedeflenen bir filmde ihtiyaçları karşılaması söz konusu değildi. Ses tellerimin hasar görmesi de benim suçum olamazdı. Suç kavramına da artık hiç saygım kalmamışı bugünlerde, önceden verilmiş cezalara karşı onlara uygun suçlar tertipleniyordu artık. Artık Raskalnikof olamazdım, artık Faust devri çoktan geçmişti; olsa olsa Tutunamayanlar Ansiklopedisi'nde Selim Işık'ın kopyası bir kişiliğin maddesine bürünecektim, olsa olsa Kafka'nın öykülerinden birinde bir böceğe dönüşecektim, olsa olsa Ulysses içinde kaybolacaktım; kurgusunu kendim yaptığım bir romanın figüranları arasında kendime birkaç sayfa ayıracaktım belki. Bu belki ve keşke laflarına hiç itibar etmeyebilirdim de, ne bileyim onların olmadığı bir sözlük yazabilir miydim?

 

 Galiba en iyisi hayatımı bugünlerin en popüler olayıyla, bir beyaz yakalının bilmesi gereken en önemli şeyle, bir Powerpoint sunusuyla sizlere ballandıra ballandıra anlatabilir ve geleceğe dair bulanık planlarıma sizleri inandırabilirdim. Gelecek yarın mıydı, ondan sonraki gün müydü, yoksa gelecek dediğim tutku nesnesi 20 yıl sonra mıydı, hani gözlerim açıkken dahi düşünü kurabildiğim, hani kimselere anlatamadığım, buğuların arkasındaki şey miydi gelecek. Gelecek o kadar zamandan sonra bu satırları okurken birşeylerin değişmiş olması mıydı. Değişmek, hayatını bir Ar-Ge çalışmasına adayan birinin kullandığı kelimeden başkası değildi mutlaka. Kendimi bir deney hayvanına evirip yeni bulduğum kimyasalları mı deniyordum yoksa üstümde, yeni bulduğum formüllerin teorikten pratiğe dönüşmesini mi umuyordum bunları yaparken. Sabit kalamıyordum, 'gemi durdu yol yapmıyor' sözüne tahammül edemiyordum, o sancağı derhal sancak dolabından çıkarmalı ve paramparça etmeliydim. Evet çok bilinmeyenli bu insan denkleminin grafik metodla çözülememesinden sinirleniyor bir o kadar da zevk alıyordum. Üstelik trajedi ile komedi'yi birbirinden ayırt edemeyen seyirciler arasında ne yapacağını bilemez haldeydim; ağlamakla gülmek, ikisini de abartınca gözlerden yaş gelir. Ben galiba hep kutuplarda yaşıyordum, ekvatora hiç inemiyordum, orta yol ya da orta sınıf denilen eski Yeşilçam filmlerinin vazgeçilmez karakteriyle aram hiç iyi değildi. Ya da düşecek ya çıkacaksın, hayatı bir endüstri mühendisi gibi modelleyemediğimden optimum noktayı bulamadım kusura bakmayın.

 

Ama siz hep kusurlara bakıyordunuz nedense, nedense onları düzeltmeye çalışmak yerine sürekli azdırıyordunuz, hem diğer taraflara hiç mi hiç bakmıyordunuz, gerçekten sizi anlayamıyordum kusura bakmayın. Hep bir kusur ve kabahat halinde yaşadım, en azından öyle yaşadığımı sandım sizin bu tutumlarınızdan dolayı. Realist bir insanken sürrealist ve sembolik nasıl olunur,  öyle biri oldum üstüme gelmeyin. Ya da üstüme teker teker ve nazikçe gelin ki anlatayım. Anlatmak, bu bizde hep eksik kalan şeydi. Karşılıklı oturup Amerikan filmlerinde olduğu gibi konuşamıyorduk. Sahi neden korkuyorduk, ben hiç korkmadım oysa. Eminim çözülebilirdi herşey, ortak bir dil kullanıp, hadi kıyak olsun diye gemici lisanını kullanıp diyaloğa geçseydik çözülmeyecek şey yok gibiydi. Bir takım saplantılarımızdan kurtulmak gerekiyordu önce, Einstein'ın atomu bile parçalamaktan daha zor dediği şu lanet olası önyargılarımızı tuzla buz etmemiz gerekiyordu("tuzla" derken dikkat).

 

 Neden dünyadaki en zayıf halka olduğumuzu öğrenmemiz gerekiyordu, ağır bir paranoya hastalığına kapılmazdan evvel, hafif birer grip geçirseydik ve birbirimizi hasta ziyaretine gitseydik, orada sevgimiz artar ve herşeye karşı bağışıklık kazanırdık, hiçbir virüs bulaşamazdı bize. Tek şıklı bir test sınavı uyguladınız bana, kimseye seçme ve seçilme hakkı tanınmadığı gibi bana da tanınmadı, hep tanıdık simalar çıktı köprüüstüne bu yüzden, sonuçları çoktan açıklanmış bir sınavdan sonra yapılan formalite imtihana tabi olduk. Yine de küçük şeylere takmamaya çalıştım, hayata yön veren onlar olsa da, her zaman büyük düşünmek lazımdı, en azından birilerinin bunu yapması lazımdı, bu sorumluluğu üzerime almakla büyük hata yapsam da böyle. Benim zavallı insancıklarım, insan kardeşlerim, bir bilseydiniz herşey sizin içindi aslında, çünkü asıl olan sizdiniz, Şeyh Galip size boşuna mübde-i alem demedi.

 Sevgili Kendim, 5 yıl Tuzla'da yaşadın, sana gerçekten şaşıyorum. Kimsenin uğramadığı bir deniz kasabasında, ışıltısı kaybolmaya yüz tutmuş bir denizfeneri gibi yaşadın, yaşantını gibi gibilerle uzatmaya kalksam bütün yıllığı dolduracak bu yazı, kısa kesiyorum. Gri binalarda, gri bir gökyüzünde yaşanan 5 yıl, dile kolay geliyor değil mi. İlkgençliğin yatılı bir erkek okulunda geçmesi, kim arzular ki bunu. Haftaiçi 5 gün okulda, haftasonu eğer cezalıysan gene okulda. Cumartesi pazarları yatmak için okula dönmelerin buruk hüznü, tabi barok üzüntüsü yüksek tavanlı odalarda yalnız kalmanın. Sadece haftasonları izne çıktığından da gerçek bir İstanbullu olamamanın sıkıntısı, her defasında İstanbul'la dargın ayrılmanın yürek burkuntusu.

 

Koşuşturmalar, bekleyeceğini bile bile  geç kalmama telaşesi; uzun soluklu beklemelerde varis olmaya giden mesafenin kısalması; öğle vakti nereden geldiği bilinmeyen ve hiç bitmeyen tebliğler, orana burana bakılması; sabahın köründe kalkılması, sonra etüd denen 'bu saatte ders çalışacaksın' zamanları; renksiz dersanelerde neşesiz dersler, öğretmene çaktırmadan gözlerin kapanması, dersin tam ortasında görülen garip rüyalar, sonra bir nefes teneffüs saatleri, ne yapacağını bilememe, yeniden uykuya dalınması; sonra spora gidilmesi, havaların sürekli soğuk olması, dönerken çok üşünmesi; yemek taburuna geçilmesi, herşeye taburla gidilmesi, yemekhanede sessizlik denen şeyin sağlanamaması, azar işitilmesi, azarların bini bir para olması, artık hiç koymaması; etüd denen yaratığın akşam olunca yeniden dirilmesi; yatılması, yatılamaması, geç saatlere kadar kitap okunması, birşeyler yazılması, sarı bir ışığın gecenin bir yarısı yanık bırakılması, masanın üzerinde uyuklanması; törenlere hazırlanılması, denetlemeye hazırlanılması, sınavlara hazırlanılması, ütü yapılması, ayakkabı boyanması, eğitime gidilmesi, finallere girilmesi, savunmalar alınması, onların yazılması, sonra tebellüğ edilmesi, konferanslara girilmesi, birkaç yıl yaşlanıp çıkılması, birilerinin sürekli konuşmalar yapması, boş vaktin olmaması, olunca da canın hiçbir şey yapmak istememesi, sürekli denizin izlenmesi, denizin çok sevilmesi, bir an önce mezun olsak da kurtulsak denilmesi,birilerinin birşeye kızdıkları zaman yoldan geçen birini çevirip ona bağırması, selamların verilmesi, selamların alınmaması, herkesin herşeyden şikayet etmesi, her gelenin ben değiştireceğim deyip hayata içinden çıkılmaz bir hal aldırması, sene sonunda eskiye dönülmesi, sürekli eskiye dönülmesi, geleneklere itaat edilmesi, kimsenin ders çalışmayıp sınıfı geçmesi, kopya çekilmesi, revire çıkılması, dersten kaçılması, yasak yerlerde sigara içilmesi, bir cümlenin içinde mutlaka yasak kelimesinin geçmesi....

Sevgili Kendim, bu yazıyı okuyanları karamsarlık dehlizlerine attığın için sana çok kızıyorum, ama sen ne bileyim, hep olduğun gibi davrandın sanki, sahte yüzlerle çıkmadın kimsenin karşısına, dürüst oldun, ne bileyim hep diyalektik yaklaştın olanlara. Yakında İstanbul'da leylak renkli baharlar yaşanacak, yüzlerde utangaç ve pembe kızarıklıklar olacak, gözlerde ise deniz ışıltısı, sakın kaçırma...

 

 

2001-2006 için

 

 

her genç kadın bir gün yaşlanacaktır

İşte ben yaşlanınca tam da böyle olacağım ;)

Anne olayım derken...

Her blogda buna benzer bir yazı var, işte hamileliğimi nasıl öğrendim neler hissettim, nasıl harika haftalar yaşadım, doğumum ne mucizeviydi bla bla...

Evlenirken çok doru bir seçim gibi gelmişti ama aslında boktan bir evliliğin 1,5 yılını ite kaka geçirmiştik. Benim işim sebebiyle İzmir civarına gitmiştik 2 haftalığına, ex de izin alıp gelmişti. Şaşırtıcı biçimde çok güzel zaman geçirdik. Dönünce periyodum gecikti, o sıralar her öğlen yüzüyorduk havuzda, göğüs uçlarım bir garip hassaslaşmıştı, arkadaşım "bir de hamileymişsin mesela ondanmış hahah" deyince o akşam bir test aldım. Negatif miydi pozitif miydi orasını hatırlamıyorum, hamileydim işte. başka eczanelerden başka testler de aldım hepsi aynı, 2 çizgi.

Ex'e söylediğimde tepkisi neydi : "emin misin? " Sevinmek, mutluluk, bir yaşamın başlangıcı olabilmenin gururu vs bunlar yok, bunlar başka baba adaylarında oluyor. Yüzünde bir şaşkınlık ve "emin misin? "

Eh emin olmak için bir doktora gitmek gerekiyordu. Ex'e göre mahalledeki polikliniğe gidip kan vermek yeterliydi. Bazılarınız allah belanı versin bu ne kibir diyecek ama kimse kusura bakmasın, ben oralarda kan verip hastalık kapacak, pis pis yerlerde tahlil sonucu bekleyecek kadın değilim! Olmadım, olamam! Hemen gidip yaşadığımız şehirdeki en iyi özel hastanede kadın doğum bölümünden randevu aldım. İyi ki de öyle yapmışım, muayenede B.'nin kalp atışını duyduk :) bir kaç kan testi, ah demek kedi besliyorsunuz o zaman şu testleri de yapalım..

Baştan söyleyeyim, o çubukları görünce fazla bir şey anlamamıştım ama kalp atışlarını duyunca dedim ki tamam, işte bu benim çocuğum. Duyar duymaz sevdim onu. Ondan vazgeçmeyi ya da hamileliğin olumlu sonuçlanamayabileceğini hiiiiiiç düşünmedim.

Ex ne düşünüyordu bunu hiç bir zaman bilemeyeceğiz. B. için kız dediklerinde bariz bozulmuştu onu biliyorum, "yok yok pipiliymiş" dediklerinde baya muzaffer kumandan edalarına girmişti onu da hatırlıyorum. İsim konusunda bir türlü karar verememişti, doğumdan önceki güne kadar. Çünkü bebek şekerlerine bir isim yazmak gerekiyordu.

Hamileliğimin ilerleyen aylarda preklampsiyle tanıştım. Günde 3*2 tansiyon hapı alıyordum ama yine de 15-9 seviyesinde seyrediyordu tansiyonum. O bitmek bilmez başağrısını, sanki bütün atmosfer sadece benim üzerimde deney yapıyormuş gibi basıncı asla unutamam. Üstelik daha hamile kalmadan fıtıklarım vardı L bölgesinde, bebek ağırlaştıkça o keselere baskı yaptı canımdan bezdim.

Bu arada ev taşıdım, evimin inşaat sonrası temizliğini ben kendim yaptım. Türkiye'nin sayılı büyük tersanelerinden birinde uykularımı kaçıracak kadar stresli bir işte çalıştım. Tüm hamileliğim boyunca aşerdiğim tek şey vardı "donut". Arabayla yarım saat mesafede krispy kreme vardı. Gidemedik oraya. Ex zaten arabayı benim kullanmama izin vermiyordu ("ya bu trafikte sana bir şey olursa" tercümesi arabama hasar vermenden korkuyorum) Tek başıma dışarı çıkamıyordum o tansiyonla bir yerlerde bayılıp ölmekten korkuyordum. Biz o lanet olası donutları alamadık!

Her şeye rağmen "normal" doğum yapmak istiyordum, ta ki doktorumun "sen hala anlayamadın galiba, ikiniz de ölebilirsiniz, akciğerler gelişir gelişmez bu bebek ordan çıkar" diyene kadar.

Akciğerler gelişti. Cuma günü saat 9'da "bebeği çıkarma"ya karar verdi doktor. Bunu ex'e söylediğimde "ya pazartesi olsa olmaz mı babalık izni 5 gün, şimdi 2 günü haftasonuyla kaynamasın" cevabını aldım. Çok garip; hastalıktan mı, hamileliğin verdiği uhrevi havadan mı yoksa yüce rabbim  katil olmayayım diye doğaüstü bir sabrı tam da o an bana bahşettiği için mi bilemiyorum, sadece "o çocuk cuma günü doğacak, bunu seninle tartışmayacağım" diyebildim.

Şimdi düşünüyorum da bu nasıl laf? Bunu diyen insan mı?

To be continued



(temsili resim : sabretmek)

evlenmeden doğurabilir miydim?

http://evlenmedendogurabilirsin.net/2013/02/15/alisin-dogumu/#comment-130

"merhaba,

5harfliler sayesinde blogundan haberdar oldum. yazılarının bir kısmını okudum ama bu sayfaya yorum yazmak istedim. neden biliyor musun, "su" için :)

istanbul'da "lüks" bir hastanede sezeryanla bebeğimi dünyaya getirmiştim, senden bir süre daha sonra 11 martta.o akşam bebeğimin babası olan kocam eve dönerken bana bir şişe su veya bir çubuk kraker bile bırakmamıştı. Susadığımı fark ettiğimde aklıma babamın odama bıraktığı çanta aklıma geldi, canım babam o çantayı su, içecek ve sevdiğim abur cuburlarla doldurmuştu. Kocamın beni zerre sevmediğini o gün anladım.

Sonra ne oldu biliyor musun? 2 gün sonra hastaneden çıktık. 4.gün "kocam" çocuğumuzun nüfus cüzdanını almaya gitti (ve banka hesabımızı boşalttı) 7.gün sudan bir sebeple evi terk etti ve 10.gün ben bebeğimi kontrole götürmüşken sinsi bir hırsız gibi gelip evimizi soydu. ilk günler çok fazla sütüm vardı, sağıp buzluğa koyduğum sütleri bile alıp götürmüştü.

Neden bilmiyorum, elma ile armut gibi aslında bu kıyaslama, senden de özür dilerim bunu istem dışı yapıyorum, ama senin mutluluğun ve çocuklarının mutluluğu ve yazılarından anladığım kadarıyla hala çocuklarının babasıyla beraber yaşıyor olabilmeniz çok muhteşem, gerçekten çok şanslısın. Nikahın canı cehenneme! Berbat bir evlilik geçirip tek başıma çocuk büyüteceğimi bilsem sevdiğim adamla çocuk sahibi olmak isterdim, evlilik dışı veya içi, bir imza nedir ki?"

az önce bir hevesle bu yazıyı yazdım. ama itiraf ediyorum ben bu kadar cesur olamazdım. ben kim, evlenmeden çocuk doğurmak da kim? Ailem, işim, vicdanım el vermezdi. hepsi bir yana ömrümde kimseyi beraber çocuk sahibi olmayı hayal edecek kadar da sevmedim, gerçekten. B.'ye hamileliğim plan dışıydı. Ama sonlandırmayı bir an bile düşünmedim. Fiziksel ve psikolojik olarak berbat bir hamilelik geçirdim ama bu ihtimali hiç aklımdan geçirmedim.

Sonuçta B.'nin babasını bir çeşit sperm donörü olarak görüyorum. Bizim fakımız Türkiye'de bu iş legal değil, biz legalini yaptık çünkü nikahlıydık. That's all!!



(temsili nikah görseli)

grrrrrrrrrrrrrrrr!!!

Sevgili H.,

Sevgili demem nezaketimden. Senin hiçbir şeyin değilim anla artık lütfen. Bak 1 yıldan fazla oldu seninle tanışalı, benimle iletişim kuramaman için elimden geleni yaptım. Israr etme artık.

Senin yüzünden whatsapp'tan soğudum. Engellesem niye engelliyorsun diyorsun. Engellemesem her whatsapp'a baktığımda sana da yazmamı bekliyorsun. Söylesene H. sana bu beklentiye girmen için ben ne yaptım?

Son buluşmamızda hayatımda sana yer olmadığını açıkca söyledim. Bak gene söylüyorum, hayatımda sana yer yok! B. var oğlum, işim var 7/24, çalışmam gereken dersler girmem gereken sınavlar var. Esasoğlana bile zar zor yer buluyorum, neyse ki onun benimkinden beter bir işi var da benden daha fazlasını istemiyor. Zorlama işte.

Mimar mısın müteahhit misin onu bile anlamadım.




(temsili resim şahin görünümlü doğan )

Peri masalı

Bir varmış bir yokmuş... Çok uzun zaman önce, uzak mı uzak bir ülkede bir genç kız yaşarmış. Bir gün dünyadaki en harika erkek bu genç kızın karşısına çıkmış ve ona çok aşık olduğunu söylemiş; ardından da genç kıza o büyülü soruyu sormuş :"Benimle evlenir misin?"

Genç kız bu soruya hiç düşünmeden "Hayır" diyerek cevap vermiş.

Ve genç kız sonsuza dek mutlu yaşamış. Evi her zaman temiz ve düzenli kalmış, elleri asla soğan ve çamaşır suyu kokmamış, manikürü asla bozulmamış, akşamları koşu bandının üzerindeyken harika filmler/diziler izlemiş ve asla kilo almamış.

Mutlu son ;)



(temsili görsel: fairy tale without prince charming)

Esas Oğlan Mr.T.

öyle uzaktan seviyorum seni

yanaklarına sızan iki damla yaşını silmeden

en çılgın kahkahalarına ortak olmadan

en sevdiğin şarkıyı beraber mırıldanmadan

öyle uzaktan seviyorum seni

kırmadan

dökmeden

parçalamadan

üzmeden

ağlatmadan

uzaktan seviyorum

Mr.T. İzmirli, sarışın, boylu poslu, insan. İçimde Cemal Süreya okuma arzusu uyandıran. Boşanmış kadına "etin suyunu sıkalım mı hehehe" muhabbeti yapmayan. Kendi annesinden önce benim Anneler Günümü kutlayan. Benim oğlumu biyolojik babasından çok düşünen.

Şansım şansındır.

Bu yaz teknenin bakımını ihmal etme, birlikte açılacağız.

2013 biterken, no fucks were given that day...

Bir seneyi daha hiç etmenin dayanılmaz hafifliği içindeyiz sevgili okurlar.

Bu sene neler yaptık? En sonunda ex'ten boşanabildik. Kimsenin temyize gitmemesi şık oldu. Yılın olayı buydu aslında.

1.Ama neyse kronolojik olarak gidelim. Ex'ten sonra tekrar erkek cinsinden hoşlanabilmemi sağlayan yegane adam birlikte geçirebildiğimiz 31 aralık 2012 gününden sonra bir daha benimle iletişim kurmadı. Başta bunu "neden hep ben Ankara'ya geliyorum, neden sen İstanbul'a hiç gelmiyorsun" diye tatlı serzenişlerine yorsam da daha sonra esas sorunun gözü gibi baktığı BMW'sinde bilerek saçlarımı dökmem olduğuna kanaat getirmiş (bunu başkasından öğrendim). Bilerek saçları dökmek nedir, onu bir açıklayayım: saçlarımız açık, fönlü ve gayet uzun; şöyle bir toplayıveriyoruz saçımızı sonra elimizde kalan bir kaç teli yavaşça yere bırakıyoruz. Ama neymiş, bu hareketi sevgilimiz sandığımız salağın araba döşemesine yapmamalıymışız.

2. Nisan ayında biriyle tanıştım. Sanırım ondan hoşlanıyorum. İlişkimizin en güzel tarafı onun işinin garip periyotları nedeniyle düzenli olarak görüşemememiz. Bu durum sanki kötü bir şeymiş gibi kulağa gelse de aslında tam da benim aradığım şey. Zaten her akşam "hadi gel çıkalım" dese çıkabilecek durumda değilim. (çocuğum küçük, işim gücüm okulum falan) Bir de g.tayağı gibi gelecek ama, özlemek güzel şey, özlenmek daha da güzel bir şey. Bence bu her şeyden kıymetli. Başka bir yazıda ondan biraz daha bahsedeceğim, tek maddeye sıkıştıracak değilim :)

3.İşimi değiştirdim. Baya yoğun çalışıyordum, ve şu an terfiyle çok daha düzenli bir yerde çalışmaya başladım. Mesaiye gelirken toopuklarım k.çıma vura vura geliyorum. Bağzı işlere cidden çok güzel.

4. 30 yaşımı doldurdum. Belki bana öyle geliyordur ama 18'den sonra benim için fazla bir şey değişmedi gibi. Yani 18 yaşında farklı bir şehire gidip tek başıma yaşamaya başlamıştım, ta ki boşanmaya karar verip ufacık bir bebekle ailemin yaşadığı şehre dönene kadar. Anne olmak da çok güzel tabi, ama hayattaki tek rolu "annelik" olan bir kadın olmak bana göre değil. Ha diyeceksin ki başka ne rolün var ne ayaksın, aktivist misin nesin? Yok anacım değilim, benim hayattaki en büyük gayem hep teenager neşesinde kalmak. İnci'de takılayım, torrent peşinde koşayım, xbox mı ps4 mü forumlara bakayım falan filan...

5.Hemen ertesi gün koşa koşa nüfus müdürlüğüne gidip yeni cüzdanımı aldım. Tekrar "bekar " yazan bir kimliğim olması için yaklaşık 5 yıl ve 6TL kaybetmem gerekmişti. Akıllı olalım arkadaşlar, parmağımızdaki evlilik alyansı ayağımızdaki pranga olabilir!

6.Bir arkadaşımın bana 30 yaş kıyağı olarak The Wall'u beleş izleme şansım doğdu. Gerekli olan tek şey ailemin 24 saatliğine oğluma bakabilmesiydi. Bu teklifi sununca evde (en son 12 sene önce yaşanmışlarından) bir star wars yaşandı. Sorumluluklarım ve artık 18 yaşında olmadığım hatırlatıldı. İşin aslına pakarsanız pink floydu öyle aman aman sevmem bile ama yine de izlemek isterdim.

7.Insanity Workout DVD'si aldım. aldıktan 11 ay sonra cesaret edip başlayabildim. İlk hafta en ufak kasımı bile kıpırdatmak acı verdi. Şükürler olsun atlattık, araya 1 hafta hastalık girdi ama olsun ben yine devam ederim. Sezaryen olmak zorunda kalan vucudumu s.keyim. o karın kasları bir kez kesilince iflah olmadı :(

8.Şekeri bırakmak için çok uğraştım. Cidden. Ama başaramadım. Hayatta en büyük korkum diyabet veya kanser olmak, olmakla yetinmeyip ölmek ve oğlumun velayetinin ex'e verilmesi. Ölmek değil de çocuğumun o hıyarla yaşayabileceği fikri beni fena ürkütüyor. Aslında k.çımı toplayıp "eat clean" olayına girmeliyim.

9.Dövme yaptırmaya karar verdim. Anneme bu konudan bahsetmeli miyim emin değilim.

10. Carcass'ın albüm şahane!

11.Bir daha çocuk sahibi olmak istemiyorum. Yani bunu yapacak biyolojik yeterliliğim olsa bile (sonuçta bi sperm gerek) bunu istemiyorum. Cidden. Daha geçen hafta ikinci çocuğunu doğurmuş bir arkadaşıma hayırlı olsun demeye gittik. Orada oturdupumuz 1 saat içinde bu karar gittikçe daha mantıklı gelmeye başladı. Başkaları çok çocuklu aileleri seviyor olabilir ama bu iş bana göre değil.

12. Aslında bunu araya eklemek gerekiyor ama moralimi fevkalade düzelten bazı şeyler oldu. Seneler seneler evvel yaşadığım şehirde lokal bir rockband vardı ve bateristiyle de hafif bir kıvılcım durumları olmuştu. Facebook'un tanıyor olabileceğiniz kişiler önerisinde onu görünce "beni hatırladın mı" diye laf attım. Tam bir rezil gibi facebook abazası oldum derken beni 10 yaş gençleştiren cevap geldi "hiç unutmadım ki ;)"
Her hafta onun grubunu izlemeye giderken ex'le tanışınca tüm sosyal hayatıma sünger çekmiştim, oysa mr.bagetsavar uzun süre beni beklemiş, ve hatta gitarist de bana yazıyormuş (ama evli erkekler benim için görünmezlik pelerinine bürünmüş oluyorlar) ben hiç fark etmemişim. (mr.bagetsavar'ın da evlendiğini öğrenince bir anda onu da pelerinin içine sokuverdim)

13. STAR WARS ULAN!!!!!!!!!! Fragmanı izledim, 2014'ü hevesle bekliyorum.

2014'ü her şekilde daha şahane bir yıl olarak bekliyorum. Direniş'e katılmadım ama tüm kalbimle destekledim. Umarım Tayyiban'dan kurtuluruz. Breaking Bad bitti ama daha şahane diziler bekliyorum. ve önümüzdeki 10 sene süpersonik festivaller/konserler yapılmazsa çok mutlu olurum, büyümesi gereken bir çocuğum var, 10 sene sonra birlikte gidebileceğiz etkinliklere ;)

Belki kendime bir rosetta stone bile alabilirim huh :P

lars von trier'den yeni film: nymphomaniac

 How does an ordinary bag of chocolate sweets become a symbol of sexual victory?

lars von trier'den yeni film: nymphomaniac

Hödüğün tekiyle evli olmam, hamileliğim, bekar anne ve beş parasız olmam nedenleriyle uzun süredir takip edemediğim sinema dünyasına artık (eskisi gibi olmasa da) kaldığım yerden dönebileceğimi düşünüyorum.

Özellikle son 3 yıldır değil film izlemeyi kim ne yaptı yorumlar nasıl takip bile edemedim.

Hayli tartışmaya açık bir film çok merak ediyorum.

the faithful lover

Bahar geçti ama bu hayatımızın baharı.

Bu akşam geleceksin ve birer buzlu kahve içeceğiz, veya yarın sabah birlikte kahvaltı edeceğiz.

Geleceksin ya çok mutlu edeceksin beni.



"i hesitate to write about the spring
there's a fear with all that loveliness
the wilderness i feel in everything
though not alone i think of loneliness

oh do not count on me for anything
although i love you as i do the spring

of gods late isolation in the sky
of wisdom turned dispear not happiness
while we are together you and i
abandone promises of future bliss

but love me with the truth now in your eye
regard the early falling leaf a kiss
regard fidelity a passing thing
it gives me courage when i tell you this"

robert pack

Bekar Anneler İçin Hayatta Kalma Önerileri

1. Yardım almayı kabul et : Ailenden, arkadaşlarından, komşularından, iş arkadaşlarından... Her şeyin tek başına üstesinden gelemezsin. Kimse bekar bir anneden daha güçlü değildir, ama senin de kriptonitle karşılaşacağın anlar olabilir.
(Buraya eski eşin ve ailesinden de yardım alabilirsin yazabilirdim ama benim durumumda karşımda o nitelikte insanlar olmadığı için bu kişileri pas geçtim. Seninkiler öyle olmayabilir. Şanslısın)

2. Etrafta çift görünce üzülmeyi bırak: Bahsettiğim romantik anlar değil (aslında o anlar da olabilir, ama ben şu anda hala taze boşanmış sayılırım ve romantizmi midem kaldırmıyor) çocuğun sokak ortasında histeri krizine girdiğinde veya 18 kilo olduğu halde hala bütün yolu senin kucağında yürümek istediğinde etrafa bakıp bu gibi durumlarda yükü iki ebeveynin paylaştığını görüp üzülüyor olabilirsin. Üzülme. Bekar anneyken diğer annelerden çok daha fazla üzüleceksin ama bonus olan sarılmaların öpücüklerin hepsini sen kapacaksın :)

3. Çocuk bakımı konusunda kendini geliştir : Bulabildiğin kitapları, blogları oku. Yaşadığın şehirdeki seminerlere katıl. Senin arayıp da bulamadığın çözümü bir başkası çoktan bulmuş olabilir. Çocuğunu yatırdıktan sonra veya gün içinde fırsat bulduğunda (10-15 dk bile olsa) bunu yapmaya çalış.

4. Vücudunu ihmal etme, sen makine değilsin : Hiç zamanın olmadığını düşünden bile kendine rahatlamak için zaman ayır. Mümkünse spor yap. Pahalı bir spor salonuna üye ol ve 2-3 kere gidip bir sonraki yıla kadar yat demiyorum :) Spor yapmanın maliyetsiz yolları da var. Ben de şu anda uygulamıyorum bunları ama inan bana iyi biliyorum ve göstereceğim.

5. Kendini ihmal etme : Sen iyi ve sağlıklı bir insan olduğun sürece çocuğun da iyi ve sağlıklı olur. Bir şekilde sosyal hayatını devam ettir. Dışarı çıkacak vaktin olmasa bile sosyal olmak için internetin olması yeterli değil mi?

6. Kendin gibi olanları bul : Dışarda bir yerlerde bir sürü bekar anne var, bazılarıyla aynı meslektesin. Tanış, birleş.

7. Olanlar yüzünden eski eşini suçlama, kendini de suçlama : Bu bir süreçti, yaşandı ve bitti. Kin tutmak sadece enerjini azaltır. Geçmişe takılıp kalma. Asla ama asla çocuğuna babasını kötüleme. Belki tam tersini babası (ve babasının ailesi) ona yapıyor olabilir. Çocuğuna gerçekleri anlatabilmek için kanıtlarını sakla. Zamanı gelince bunları görecek ve kimin haklı kimin haksız olduğunu anlayacak. Ona seçme şansı tanı.

8. Dedikodulara kulak asma : Neden bilmiyorum ama içimizde insan görünümlü bazı garip canlılar var ve senin mutsuzluğun onları alçakça sevindiriyor. Onlara bu fırsatı verme. Sen artık kurban değilsin, yolunda gitmeyen o evlilik sırasında bir kurbandın ama artık kurtuldun. Güçlü ol, ayakların üzerinde dur.

9. Paranı iyi değerlendirmeye çalış : Aslında bu fikir üzerine blog yazmayı amaçladım. Bazı basit şeyleri kendin yaparak tasarruf edebilirsin. Bunlardan bahsedeceğim. Kıyafet-ayakkabı ve çantalara o kadar para harcama. Ne zorlukla kazandığını düşün. Çocuğun 39 derce ateşliyken işe gitmek zorunda olduğun zamanları hatırla. İşte bu şartlarda kazandın sen o parayı. Harcarken dikkatli ol.

10. Denizde başka balıklar da var : Hayatında gördüğün ilk erkek kocandı veya değildi ama sonuncusu o olmayabilir. Bir yerlerde senin de hayat arkadaşın, ruh ikizin olabilir. Ama önceliğin çocuğun olduğunu asla unutma ve karşındakine de bunu kavrat.

Tick Tack

"Bir bakıyorsunuz üç, bir bakıyorsunuz hiç" Ö.ASAF

Bu saat 2007'de dizayn ödülü almıştı. Görür görmez aşık oldum. Ex de saatlere ne denli düşkün olduğumu bildiğinden bu saati ilk gördüğüm AVM'de "ben bir sigara içip geleyim olur mu" diyerek bana fark ettirmeden gidip almıştı. Bana verdiği ilk hediye değildi, sonuncusu da değildi. Ama şu anda ondan geriye kalan 3 nesneden biri.

Ex, senden tiksiniyorum öyle böyle değil. Mide bulantımı anlatmaya kelimeler yetmez. Ama bu saat var ya bu saat, en azından senden nefret etmemi engelliyor. Ona her baktıkça bir zamanlar ne kadar mutlu olduğumuz aklıma geliyor. Bu sayede kendimi affedebiliyorum.

Kendimi affetmezsem devam edemezdim.

İçimde sürekli yanan bir nefret ateşi olsa devam edemezdim.

Ama biliyor musunuz : I don't give a single fuck hahahahah!

Suicidal Tendencies'den gelsin:

i don't give a shit
i don't give a fuck
i don't give a shit
we don't give a fuck

your opinion don't mean shit to me
and your shit is about to fall
your rationale isn't rational
like bungie jumping off a 6 foot wall
i don't give a shit

B Yayın Hayatına Merhaba Diyor!

Ben B.
Me, myself and B'deki B.
İnci için geliyor "özet geç...!" :

Bekar anne olmadan önce ben de gençtim. Birisini çok sevmiştim. Sarı saçlı, mavi gözlü beyaz atlı prensimi... Evlendik ve mutluluğumuz bir bebekle taçlandı. Sonra prens kurbağaya dönüştü.
Aslında hep kurbağaydı.

Bu blog kurbağalı dönem sonrası siğil tedavisidir.