her genç kadın bir gün yaşlanacaktır

İşte ben yaşlanınca tam da böyle olacağım ;)

Anne olayım derken...

Her blogda buna benzer bir yazı var, işte hamileliğimi nasıl öğrendim neler hissettim, nasıl harika haftalar yaşadım, doğumum ne mucizeviydi bla bla...

Evlenirken çok doru bir seçim gibi gelmişti ama aslında boktan bir evliliğin 1,5 yılını ite kaka geçirmiştik. Benim işim sebebiyle İzmir civarına gitmiştik 2 haftalığına, ex de izin alıp gelmişti. Şaşırtıcı biçimde çok güzel zaman geçirdik. Dönünce periyodum gecikti, o sıralar her öğlen yüzüyorduk havuzda, göğüs uçlarım bir garip hassaslaşmıştı, arkadaşım "bir de hamileymişsin mesela ondanmış hahah" deyince o akşam bir test aldım. Negatif miydi pozitif miydi orasını hatırlamıyorum, hamileydim işte. başka eczanelerden başka testler de aldım hepsi aynı, 2 çizgi.

Ex'e söylediğimde tepkisi neydi : "emin misin? " Sevinmek, mutluluk, bir yaşamın başlangıcı olabilmenin gururu vs bunlar yok, bunlar başka baba adaylarında oluyor. Yüzünde bir şaşkınlık ve "emin misin? "

Eh emin olmak için bir doktora gitmek gerekiyordu. Ex'e göre mahalledeki polikliniğe gidip kan vermek yeterliydi. Bazılarınız allah belanı versin bu ne kibir diyecek ama kimse kusura bakmasın, ben oralarda kan verip hastalık kapacak, pis pis yerlerde tahlil sonucu bekleyecek kadın değilim! Olmadım, olamam! Hemen gidip yaşadığımız şehirdeki en iyi özel hastanede kadın doğum bölümünden randevu aldım. İyi ki de öyle yapmışım, muayenede B.'nin kalp atışını duyduk :) bir kaç kan testi, ah demek kedi besliyorsunuz o zaman şu testleri de yapalım..

Baştan söyleyeyim, o çubukları görünce fazla bir şey anlamamıştım ama kalp atışlarını duyunca dedim ki tamam, işte bu benim çocuğum. Duyar duymaz sevdim onu. Ondan vazgeçmeyi ya da hamileliğin olumlu sonuçlanamayabileceğini hiiiiiiç düşünmedim.

Ex ne düşünüyordu bunu hiç bir zaman bilemeyeceğiz. B. için kız dediklerinde bariz bozulmuştu onu biliyorum, "yok yok pipiliymiş" dediklerinde baya muzaffer kumandan edalarına girmişti onu da hatırlıyorum. İsim konusunda bir türlü karar verememişti, doğumdan önceki güne kadar. Çünkü bebek şekerlerine bir isim yazmak gerekiyordu.

Hamileliğimin ilerleyen aylarda preklampsiyle tanıştım. Günde 3*2 tansiyon hapı alıyordum ama yine de 15-9 seviyesinde seyrediyordu tansiyonum. O bitmek bilmez başağrısını, sanki bütün atmosfer sadece benim üzerimde deney yapıyormuş gibi basıncı asla unutamam. Üstelik daha hamile kalmadan fıtıklarım vardı L bölgesinde, bebek ağırlaştıkça o keselere baskı yaptı canımdan bezdim.

Bu arada ev taşıdım, evimin inşaat sonrası temizliğini ben kendim yaptım. Türkiye'nin sayılı büyük tersanelerinden birinde uykularımı kaçıracak kadar stresli bir işte çalıştım. Tüm hamileliğim boyunca aşerdiğim tek şey vardı "donut". Arabayla yarım saat mesafede krispy kreme vardı. Gidemedik oraya. Ex zaten arabayı benim kullanmama izin vermiyordu ("ya bu trafikte sana bir şey olursa" tercümesi arabama hasar vermenden korkuyorum) Tek başıma dışarı çıkamıyordum o tansiyonla bir yerlerde bayılıp ölmekten korkuyordum. Biz o lanet olası donutları alamadık!

Her şeye rağmen "normal" doğum yapmak istiyordum, ta ki doktorumun "sen hala anlayamadın galiba, ikiniz de ölebilirsiniz, akciğerler gelişir gelişmez bu bebek ordan çıkar" diyene kadar.

Akciğerler gelişti. Cuma günü saat 9'da "bebeği çıkarma"ya karar verdi doktor. Bunu ex'e söylediğimde "ya pazartesi olsa olmaz mı babalık izni 5 gün, şimdi 2 günü haftasonuyla kaynamasın" cevabını aldım. Çok garip; hastalıktan mı, hamileliğin verdiği uhrevi havadan mı yoksa yüce rabbim  katil olmayayım diye doğaüstü bir sabrı tam da o an bana bahşettiği için mi bilemiyorum, sadece "o çocuk cuma günü doğacak, bunu seninle tartışmayacağım" diyebildim.

Şimdi düşünüyorum da bu nasıl laf? Bunu diyen insan mı?

To be continued



(temsili resim : sabretmek)

evlenmeden doğurabilir miydim?

http://evlenmedendogurabilirsin.net/2013/02/15/alisin-dogumu/#comment-130

"merhaba,

5harfliler sayesinde blogundan haberdar oldum. yazılarının bir kısmını okudum ama bu sayfaya yorum yazmak istedim. neden biliyor musun, "su" için :)

istanbul'da "lüks" bir hastanede sezeryanla bebeğimi dünyaya getirmiştim, senden bir süre daha sonra 11 martta.o akşam bebeğimin babası olan kocam eve dönerken bana bir şişe su veya bir çubuk kraker bile bırakmamıştı. Susadığımı fark ettiğimde aklıma babamın odama bıraktığı çanta aklıma geldi, canım babam o çantayı su, içecek ve sevdiğim abur cuburlarla doldurmuştu. Kocamın beni zerre sevmediğini o gün anladım.

Sonra ne oldu biliyor musun? 2 gün sonra hastaneden çıktık. 4.gün "kocam" çocuğumuzun nüfus cüzdanını almaya gitti (ve banka hesabımızı boşalttı) 7.gün sudan bir sebeple evi terk etti ve 10.gün ben bebeğimi kontrole götürmüşken sinsi bir hırsız gibi gelip evimizi soydu. ilk günler çok fazla sütüm vardı, sağıp buzluğa koyduğum sütleri bile alıp götürmüştü.

Neden bilmiyorum, elma ile armut gibi aslında bu kıyaslama, senden de özür dilerim bunu istem dışı yapıyorum, ama senin mutluluğun ve çocuklarının mutluluğu ve yazılarından anladığım kadarıyla hala çocuklarının babasıyla beraber yaşıyor olabilmeniz çok muhteşem, gerçekten çok şanslısın. Nikahın canı cehenneme! Berbat bir evlilik geçirip tek başıma çocuk büyüteceğimi bilsem sevdiğim adamla çocuk sahibi olmak isterdim, evlilik dışı veya içi, bir imza nedir ki?"

az önce bir hevesle bu yazıyı yazdım. ama itiraf ediyorum ben bu kadar cesur olamazdım. ben kim, evlenmeden çocuk doğurmak da kim? Ailem, işim, vicdanım el vermezdi. hepsi bir yana ömrümde kimseyi beraber çocuk sahibi olmayı hayal edecek kadar da sevmedim, gerçekten. B.'ye hamileliğim plan dışıydı. Ama sonlandırmayı bir an bile düşünmedim. Fiziksel ve psikolojik olarak berbat bir hamilelik geçirdim ama bu ihtimali hiç aklımdan geçirmedim.

Sonuçta B.'nin babasını bir çeşit sperm donörü olarak görüyorum. Bizim fakımız Türkiye'de bu iş legal değil, biz legalini yaptık çünkü nikahlıydık. That's all!!



(temsili nikah görseli)

grrrrrrrrrrrrrrrr!!!

Sevgili H.,

Sevgili demem nezaketimden. Senin hiçbir şeyin değilim anla artık lütfen. Bak 1 yıldan fazla oldu seninle tanışalı, benimle iletişim kuramaman için elimden geleni yaptım. Israr etme artık.

Senin yüzünden whatsapp'tan soğudum. Engellesem niye engelliyorsun diyorsun. Engellemesem her whatsapp'a baktığımda sana da yazmamı bekliyorsun. Söylesene H. sana bu beklentiye girmen için ben ne yaptım?

Son buluşmamızda hayatımda sana yer olmadığını açıkca söyledim. Bak gene söylüyorum, hayatımda sana yer yok! B. var oğlum, işim var 7/24, çalışmam gereken dersler girmem gereken sınavlar var. Esasoğlana bile zar zor yer buluyorum, neyse ki onun benimkinden beter bir işi var da benden daha fazlasını istemiyor. Zorlama işte.

Mimar mısın müteahhit misin onu bile anlamadım.




(temsili resim şahin görünümlü doğan )

Peri masalı

Bir varmış bir yokmuş... Çok uzun zaman önce, uzak mı uzak bir ülkede bir genç kız yaşarmış. Bir gün dünyadaki en harika erkek bu genç kızın karşısına çıkmış ve ona çok aşık olduğunu söylemiş; ardından da genç kıza o büyülü soruyu sormuş :"Benimle evlenir misin?"

Genç kız bu soruya hiç düşünmeden "Hayır" diyerek cevap vermiş.

Ve genç kız sonsuza dek mutlu yaşamış. Evi her zaman temiz ve düzenli kalmış, elleri asla soğan ve çamaşır suyu kokmamış, manikürü asla bozulmamış, akşamları koşu bandının üzerindeyken harika filmler/diziler izlemiş ve asla kilo almamış.

Mutlu son ;)



(temsili görsel: fairy tale without prince charming)

Esas Oğlan Mr.T.

öyle uzaktan seviyorum seni

yanaklarına sızan iki damla yaşını silmeden

en çılgın kahkahalarına ortak olmadan

en sevdiğin şarkıyı beraber mırıldanmadan

öyle uzaktan seviyorum seni

kırmadan

dökmeden

parçalamadan

üzmeden

ağlatmadan

uzaktan seviyorum

Mr.T. İzmirli, sarışın, boylu poslu, insan. İçimde Cemal Süreya okuma arzusu uyandıran. Boşanmış kadına "etin suyunu sıkalım mı hehehe" muhabbeti yapmayan. Kendi annesinden önce benim Anneler Günümü kutlayan. Benim oğlumu biyolojik babasından çok düşünen.

Şansım şansındır.

Bu yaz teknenin bakımını ihmal etme, birlikte açılacağız.

2013 biterken, no fucks were given that day...

Bir seneyi daha hiç etmenin dayanılmaz hafifliği içindeyiz sevgili okurlar.

Bu sene neler yaptık? En sonunda ex'ten boşanabildik. Kimsenin temyize gitmemesi şık oldu. Yılın olayı buydu aslında.

1.Ama neyse kronolojik olarak gidelim. Ex'ten sonra tekrar erkek cinsinden hoşlanabilmemi sağlayan yegane adam birlikte geçirebildiğimiz 31 aralık 2012 gününden sonra bir daha benimle iletişim kurmadı. Başta bunu "neden hep ben Ankara'ya geliyorum, neden sen İstanbul'a hiç gelmiyorsun" diye tatlı serzenişlerine yorsam da daha sonra esas sorunun gözü gibi baktığı BMW'sinde bilerek saçlarımı dökmem olduğuna kanaat getirmiş (bunu başkasından öğrendim). Bilerek saçları dökmek nedir, onu bir açıklayayım: saçlarımız açık, fönlü ve gayet uzun; şöyle bir toplayıveriyoruz saçımızı sonra elimizde kalan bir kaç teli yavaşça yere bırakıyoruz. Ama neymiş, bu hareketi sevgilimiz sandığımız salağın araba döşemesine yapmamalıymışız.

2. Nisan ayında biriyle tanıştım. Sanırım ondan hoşlanıyorum. İlişkimizin en güzel tarafı onun işinin garip periyotları nedeniyle düzenli olarak görüşemememiz. Bu durum sanki kötü bir şeymiş gibi kulağa gelse de aslında tam da benim aradığım şey. Zaten her akşam "hadi gel çıkalım" dese çıkabilecek durumda değilim. (çocuğum küçük, işim gücüm okulum falan) Bir de g.tayağı gibi gelecek ama, özlemek güzel şey, özlenmek daha da güzel bir şey. Bence bu her şeyden kıymetli. Başka bir yazıda ondan biraz daha bahsedeceğim, tek maddeye sıkıştıracak değilim :)

3.İşimi değiştirdim. Baya yoğun çalışıyordum, ve şu an terfiyle çok daha düzenli bir yerde çalışmaya başladım. Mesaiye gelirken toopuklarım k.çıma vura vura geliyorum. Bağzı işlere cidden çok güzel.

4. 30 yaşımı doldurdum. Belki bana öyle geliyordur ama 18'den sonra benim için fazla bir şey değişmedi gibi. Yani 18 yaşında farklı bir şehire gidip tek başıma yaşamaya başlamıştım, ta ki boşanmaya karar verip ufacık bir bebekle ailemin yaşadığı şehre dönene kadar. Anne olmak da çok güzel tabi, ama hayattaki tek rolu "annelik" olan bir kadın olmak bana göre değil. Ha diyeceksin ki başka ne rolün var ne ayaksın, aktivist misin nesin? Yok anacım değilim, benim hayattaki en büyük gayem hep teenager neşesinde kalmak. İnci'de takılayım, torrent peşinde koşayım, xbox mı ps4 mü forumlara bakayım falan filan...

5.Hemen ertesi gün koşa koşa nüfus müdürlüğüne gidip yeni cüzdanımı aldım. Tekrar "bekar " yazan bir kimliğim olması için yaklaşık 5 yıl ve 6TL kaybetmem gerekmişti. Akıllı olalım arkadaşlar, parmağımızdaki evlilik alyansı ayağımızdaki pranga olabilir!

6.Bir arkadaşımın bana 30 yaş kıyağı olarak The Wall'u beleş izleme şansım doğdu. Gerekli olan tek şey ailemin 24 saatliğine oğluma bakabilmesiydi. Bu teklifi sununca evde (en son 12 sene önce yaşanmışlarından) bir star wars yaşandı. Sorumluluklarım ve artık 18 yaşında olmadığım hatırlatıldı. İşin aslına pakarsanız pink floydu öyle aman aman sevmem bile ama yine de izlemek isterdim.

7.Insanity Workout DVD'si aldım. aldıktan 11 ay sonra cesaret edip başlayabildim. İlk hafta en ufak kasımı bile kıpırdatmak acı verdi. Şükürler olsun atlattık, araya 1 hafta hastalık girdi ama olsun ben yine devam ederim. Sezaryen olmak zorunda kalan vucudumu s.keyim. o karın kasları bir kez kesilince iflah olmadı :(

8.Şekeri bırakmak için çok uğraştım. Cidden. Ama başaramadım. Hayatta en büyük korkum diyabet veya kanser olmak, olmakla yetinmeyip ölmek ve oğlumun velayetinin ex'e verilmesi. Ölmek değil de çocuğumun o hıyarla yaşayabileceği fikri beni fena ürkütüyor. Aslında k.çımı toplayıp "eat clean" olayına girmeliyim.

9.Dövme yaptırmaya karar verdim. Anneme bu konudan bahsetmeli miyim emin değilim.

10. Carcass'ın albüm şahane!

11.Bir daha çocuk sahibi olmak istemiyorum. Yani bunu yapacak biyolojik yeterliliğim olsa bile (sonuçta bi sperm gerek) bunu istemiyorum. Cidden. Daha geçen hafta ikinci çocuğunu doğurmuş bir arkadaşıma hayırlı olsun demeye gittik. Orada oturdupumuz 1 saat içinde bu karar gittikçe daha mantıklı gelmeye başladı. Başkaları çok çocuklu aileleri seviyor olabilir ama bu iş bana göre değil.

12. Aslında bunu araya eklemek gerekiyor ama moralimi fevkalade düzelten bazı şeyler oldu. Seneler seneler evvel yaşadığım şehirde lokal bir rockband vardı ve bateristiyle de hafif bir kıvılcım durumları olmuştu. Facebook'un tanıyor olabileceğiniz kişiler önerisinde onu görünce "beni hatırladın mı" diye laf attım. Tam bir rezil gibi facebook abazası oldum derken beni 10 yaş gençleştiren cevap geldi "hiç unutmadım ki ;)"
Her hafta onun grubunu izlemeye giderken ex'le tanışınca tüm sosyal hayatıma sünger çekmiştim, oysa mr.bagetsavar uzun süre beni beklemiş, ve hatta gitarist de bana yazıyormuş (ama evli erkekler benim için görünmezlik pelerinine bürünmüş oluyorlar) ben hiç fark etmemişim. (mr.bagetsavar'ın da evlendiğini öğrenince bir anda onu da pelerinin içine sokuverdim)

13. STAR WARS ULAN!!!!!!!!!! Fragmanı izledim, 2014'ü hevesle bekliyorum.

2014'ü her şekilde daha şahane bir yıl olarak bekliyorum. Direniş'e katılmadım ama tüm kalbimle destekledim. Umarım Tayyiban'dan kurtuluruz. Breaking Bad bitti ama daha şahane diziler bekliyorum. ve önümüzdeki 10 sene süpersonik festivaller/konserler yapılmazsa çok mutlu olurum, büyümesi gereken bir çocuğum var, 10 sene sonra birlikte gidebileceğiz etkinliklere ;)

Belki kendime bir rosetta stone bile alabilirim huh :P